“Büyük krizlerle karşı karşıyayız. Farkındayız. Herkes ama herkes sus pus. Bütün medya kör, sağır. Ekonomik krizin sebebi de bir türlü dile getirilmiyor. Varsa yoksa Trump. Günah keçisi bulundu ya gerisi sorun değil.

Krizin önemli nedenlerinden biri ithalat ihracat arasındaki uçurum; cari açık. Üretmiyoruz yalnızca tüketiyoruz. Döviz kurlarındaki bu önlenemez yükselişin nedeni dışarıya sattığımızdan çok alıyor oluşumuz.

Muhalefetin özellikle de Saadet’in seçimden önce üstüne basa basa söylediği “betona para gömüyoruz” sözü işe yaramadı. Hala saray, stadyum, hapishane, köprü ve tünel projeleri dile getiriliyor. Bunların da iş/kazanç garantisi ile müteahhitlere yaptırılması da ayrı bir skandal. Yani gitmesek de geçmesek de muayene olmasak da o borç bizim borcumuzdur.

Büyük bir devalüasyon yaşadık. Paradan 6 sıfırı atar gibi paramızın altını oyduk. Telekom gibi Türkiye’nin büyük bir tesis kasasında parayla yabancılara satıldı kimseden gık yok. Şimdi de nasıl kandırıldık, gördünüz.

 Şeker fabrikaları derdest edildi tık yok. Muş’taki şeker fabrikası kapatılıp yerine saray yapılacakmış. Gerçekten bunlara bu aklı kim veriyor, bunları anlamak mümkün değil. Acaba o saray tek bir gün kullanılacak mı?

***

Bu milletin bin yıllık geçmişine baktığımızda şatafat, lüksten daha fazla birlik, beraberlik, kardeşlik fedakârlık vardı. Çanakkale’yi de anlatırken koyun koyuna yatan askerlerden bahsederiz. Yedikleri menüyü her yere asarız. Ama bugüne baktığımızda, birlik beraberlik ve çok seslilikten çok, “gösteriş, tek seslilik, lüks, israf saraylar” görüyoruz.

Bin yıl sonra bile bir zaferi sahiplenmek,yüksek bütçeli gösterişli sunumlar yapmakla olmaz. Bu topraklara ne ektiğinizle ne ürettiğinizle bilgiyi, teknolojiyi bu memleketin insanına ne kadar mal ettiğinizle ölçülür, zafer o zaman zafer olur.

Maalesef bugün yapılanlar bir şeyleri unutturmak için yapılan göz boyamak gibi geliyor. Bu biraz daha iflas etmişliğin, tükenmişliğin bir sonucu mu acaba?  Çünkü tarihi tekrar yazmak sinevizyonlarla top atışlarıyla olmuyor. Bizzat özne olmakla oluyor.

Yıllarca, 2023 vizyonu diyerek oyalayıp durdular. Şunun şurasında az bir zaman kaldı. Bu defa bunu, 2071 ile revize etmek için bugün 1071 yılında kazanılan Malazgirt Zaferi törenlerine ihtiyaç duyuluyor.

Gerçekten trajik bir durumla karşı karşıyayız.

***

29 Mayıs Fetih töreninde de aynısını yapmışlardı. Fatih’in fetih esnasında harcadığı paradan fazlasını kutlamalara harcamışlardı. Devlet yetkilileri her gittikleri gezi veya programlara büyük bir gövde gösterisi ile gidiyor. Yalnızca basit bir açılışa bile yüzlerce kişi katılıyor. Helikopterler, eskortlar, lüks Mercedesler, jeepler, beş yıldızlı otellerde ikamet etmeler, koruma orduları, bina giydirmeleri, meydanlardaki afişler ve dövizler devasa boyutlara ulaşıyor… Tek kelimeyle yazık … Bir zamanlar bizim mahallenin insanları olan arkadaşlarımızın geldiği burjuva yaşamı… üzülüyor insan.

Bu gidişatla da ne dolar düşer ne ekonomi düzelir ne de paramızın değer kazanır.

En acısı da bunların karşısında konuşacak, eleştirecek, bir fikir ortaya koyacak kimsenin olmayışı. Bu demek oluyor ki; “sessizce batıyoruz, sessizce yok oluyoruz, sessizce ölüyoruz”.

Devalüasyonmuş, ülke yüzde 40-50 fakirleşiyormuş, ülke batıyormuş, tesisler bir bir elden çıkıyormuş, işsizlik, açlık, yoksulluk, yolsuzluk, hırsızlık, adam kayırmaca, israf, ahlaksızlık, adaletsizlik her tarafa yayılmış kimin umurunda! Varsa yoksa saray yapalım, itibardan ödün vermeyelim.

Umarız atı alan Üsküdar’ı geçmez. İş işten geçmeden uyanma fırsatı olur.”

Yrd. Doç. Dr. Necmettin Çalışkan’ın yazısı şöyle:

“Bir bayramı daha idrak ediyoruz. Moğol istilasından bu yana tarih boyunca vaki olmadığı kadar çok kan, gözyaşı, acı, katliam, vahşet, şiddet, zulüm ve baskıya maruz İslam âlemi. Dünya tarihi Müslümanlar açısından belki de hiç bu kadar acı ve felaketlerle dolu olmamıştı.

Doğudan batıya dünyanın neredeyse yarıya yakın ülkesinde, gözyaşları dinmiyor.  Kimisinde gerçek düşmanlar, kimisinde yerli işbirlikçileri tarafından zulmediliyor. Kimisinde de kardeş kavgası…  Bangladeş’te idam, Mısır’da idam, Filistin’de abluka, Yemen’de bomba, Irak’ta tekbirli boğazlama, Afganistan’da intihar eylemleri, Nijer’da açlık, Doğu Türkistan’da vahşet, Myanmar’da soykırım.

İnsanlar niye savaşır ki? Yeryüzü kime yetmez ki? Savaşlar kime karşı niye yapılıyor ki? Gerçek düşmanlar bir yana, yerli işbirlikçiler ne isterler ki insanlardan; ya kardeş kavgaları…  Gerekçesini kimsenin bilmediği, bir hiç uğruna başlayan anlamsız savaş, savaşlar… Ne zaman nihayete ereceği… Hangi amaç uğruna, hangi grup veya devletin çıkarına olduğu bilinmeyen, anlamsız katliam, çarpışma, çatışmalar… Bittiğinde kimin kazanacağı meçhul savaşlar…  Kardeşin kardeşi tekbirlerle katlettiği savaşlar… Dünya tarihi Müslümanlar açısından belki de hiç bu kadar acı ve felaketlerle dolu olmamıştı. Yeryüzünün kan gölüne döndüğü buruk bayram…

KİME BAYRAM, KİME HİCRAN!

Bu bayramda kimileri sevinç ve heyecan içinde yaşayacağı coşkuyu sabırsızlıkla bekliyordu… Uzaklardan kimler gelmeyecekti ki! Yıllardır görmediği, uzaktaki akrabasına kavuşacaktı. Gurbet hasreti, sıla özlemi bir nebze de olsa dinecekti. Çok zamandır biriken laflar paylaşılacak, kaç bayramdır tatilini denk getiremediği kim bilir hangi yakınıyla birlikte olacak, hoşça vakitler geçirecekti… Bir akşam buluşup ceviz ağacının altında semaver çayıyla oturup muhabbet etme sözü aylar öncesinden herkesin kafasında yazılıydı. Memlekete gideceğinden çok, kavuşup buluşacakları gözünde tütüyordu. Çocuklar temiz, yeni, cicili biçili elbiselerini giyecek, büyüklerinin elini öpecek harçlık alacaktı. Kimileri de hüzün içinde… Yaklaşan bayram ancak acıların tazelenmesi anlamına geliyordu. Bayram maalesef herkese aynı coşkuyu yaşatmayacaktı.

Kaybettiklerinin acısı bir yana, doğup büyüdüğü vatanından uzak, acılar içinde bayram yaşayacak olanlar vardı.  Bayram birileri için adeta matem günü olacaktı. Gözyaşlarının kat be kat artacağı…   Kimlere mi? Bu tanıma uyan yeryüzünde pek çok insan olsa da, bizimkilerden; Suriyeli mültecilerden… Herkes “devlet onlara bakıyor” sanıyor. Evet, kampta kalanlara yemek ve sağlık hizmeti veriliyor verilmesine de…  İnsan sadece yemek ve sağlık mı ister?  Ya hayatlarını kamp dışında yaşamlarını kör topal, kıt kanat sürdürenler?Bin kilometrelik Suriye sınırımız boyunca il, ilçe, kasaba fark etmez her yerde varlar.

Köylerde yaşayanlar, bereket toprak ananın merhametiyle geçimlerini sağlayabilmekte. Fazla giderleri de olmadığından, güneşin doğması mutluluk olarak yetiyor. Ya şehirlerde yaşamlarını sürdürenler.  Nerede mi? Sokaklarda, parklarda, cami avlularında ve bulabildikleri sığınabildikleri her yerde.

Parklarda, başlarında içlerinden bir bekçi ile uyuyan, birbirlerine sarılıp ısınmaya çalışan Arap kadınlarını gördünüz mü? Peki ya kadınlar uyurken kimse dokunmasın diye başlarında korku dolu gözlerle, endişeli bakışlarla başlarında nöbet tutan erkekleri düşündünüz mü? Kadınlar rahatsız olmasın diye sırtını dönüp oturan, ya da caddede volta atan gençleri…

Kiraladıkları evlerde balık istifi birlikte yaşayan onlarca insanı, barakalarda “dönüşümlü” uyuyan kimsesizleri… Nicedir gergin olan sokaklarda ani bir saldırı veya provokasyon korkusunu ensesinde hisseden bu insanlar sizce bayram yapacaklar mı? Sırf bu insanları gözden düşürme “itibarsızlaştırma” amaçlı yayılmaya çalışılan sözlere kanmayın.

Ülkemizde beş milyona yakın oldukları tahmin edilen bu insanlardan, binde biri değil; belki yüz binde biri yanlış işlere bulaşmıştır ki bu da biyolojik bir varlık olarak insanın olduğu yerde çok normaldir. Bu onurlu, asil insanlar iş istemeye geldikleri kapıda “İş veremeyiz ama şu yardımımız olsun” dendiğinde yüzlerini yere eğip “dilenci değilim” demekteler. “Kim bunları bu hale düşürdüyse Allah belasını versin” deme kolaycılığı yaraya merhem olmuyor. Bu bayramda ne olur doğuda, batıda ülkemizin her bir yerindeki Suriyelilerle bayramlaşmaya gidelim, kampları ziyaret edelim.

Öyle siyasilerin yaptığı gibi, kameralar eşliğinde poz vermek için değil; kardeş olduğunu hissettirmek için! Onlara sıcak bir tebessüm edelim, küçük bir yardımınız kendi elinizle ulaşsın.”

Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (SAV)’in kutlu doğumu yıl dönümü münasebetiyle Anadolu Gençlik Derneği Hatay Şubesi, Antakya Karlısu mahallesinde “571 genç ile 571 fidan” sloganı adı altında 571 fidanı toprakla buluşturdu.

Çalışkan, Anadolu Gençlik Derneği Hatay Şube Başkanı Serkan Bulut, Saadet Partisi Hatay il Başkanı Mustafa Eğe, Nehir Derneği Başkanı Mehmet Aksu ve birçok Sivil Toplum Kuruluşu Temsilcileriyle yüzlerce davetli katıldı.

Etkinliğin açılış konuşmasını yapan Anadolu Gençlik Derneği Antakya Şube Başkanı Mehmet İncecik katılan herkese teşekkür etti.

Daha sonra söz alan Saadet Partisi GİK Üyesi Yrd. Doç. Dr. Necmettin Çalışkan, burada çok anlamlı bir etkinliğin hazzını yaşadıklarını belirterek, “Bugün hem kutlu doğum haftasında Peygamberimizin dünyaya teşriflerinin yıldönümünde doğun günü anımsatarak 571 adet fidanın toprakla buluşması sağlanacak, hem de Türkiye’ye büyük hizmetleri olmuş olan Merhum Prof. Dr. Necmettin Erbakan adına hatıra ormanı olması, onun fikirlerinin, ideallerinin hayata geçmesi ve gelecek nesillere aktarılması için önemlidir” dedi.

Çalışkan, ayrıca ilk emri oku olan bir dinin mensubu olarak Anadolu Gençlik Derneğinin, gençlerin eğitimli, donanımlı insanlar olması hususunda gösterdiği gayretinin bir parçası olarak hatıra ormanının okuma grupları adına yapmasını son derece anlamlı bulduğunu ifade ederek, bu vesileyle emeği geçen herkese teşekkür ediyorum” diye konuştu.