İskenderun basın tarihinin kilometre taşlarından, Gazeteci-yazar-müzisyen Akay Eren tedavi gördüğü hastanede 78 yaşında hayatını kaybetti.

Koah rahatsızlığı yüzünden bir süredir İskenderun Devlet Hastanesinde tedavi altına alınan ve durumu ağırlaşarak tedaviye cevap veremeyen müzisyen gazeteci-yazar Akay Eren yaşamına veda etti. Basın ve Müzisyen camiasının sevdiği saydığı duayen gazeteci Akay Eren’in vefatı sevenlerini derinden üzdü.

Basın sektörüne erken yaşlarda Erzincan’da yerel gazetede başlayan İskenderun’da yerel İleri Türkiye, Özgür ve Son Haber gazetelerinde görev alan, bir süre İstanbul, Ankara ve İzmir’de Reklam Ajansları yöneten gazeteciliğinin yanı sıra müzisyenlik de yapan Akay Eren üçü kız dört çocuk babasıydı.

TURİSTİK KENT PLANLARI

5 DİLDE

 * TÜRKÇE *İNGİLİZCE *ALMANCA *RUSÇA *ARAPÇA

HATAY REHBERİ

HATAY GUIDE

HATAY IŞIKLI ŞEHİR PLANLARI

KENT MAHALLE PLANLARI

ESKİ FOTOĞRAFLARDA İSKENDERUN 

EN İYİ TANITIMI

SİZİNLE

PLANLAYALIM

İLETİŞİM İÇİN BİZİ ARAYIN

İskenderun’da günlük olarak yayınlamaya başladığım Özgür Gazetesi yolun sonuna gelmişti. 12 Eylül sonrası gazetemin siyasi görüşü nedeniyle çok hırpalanmış, ekonomik olarak büyük bir açmazın içine düşürülmüştük.

Ankaraya göçüp, deyim yerindeyse “Hanım Köylü” olmaya karar vermiştim. Ortağım Cevdet Uygun da eşinin memleketi Adana’ya yerleşecekti.

Kısa geçeyim;

Bir süre sonra Başkentteki dostlarım sayesinde bir reklam ajansı kurdum. Ajansın ilk müşterileri Beypazarı ilçesinin iki köklü kuruluşu, “Beypiliç” ve “Beypazarı Sodaları” olmuştu.

Beypazarı İlçesi; adını taşıyan ünlü doğal maden suyu, Osmanlı el santalarından gümüş tellerle yapılan telkari takıları, Türkiye’nin ilk beyaz et üreticilerinden “Beypiliç” ve restore edilmeyi bekleyen tarihi “Beypazarı Evleri’yle” ilginç ve önemli özellikleri olan bir ilçeydi.

Günlük yaşamımın yarısı bu şirin ilçede geçiyordu. Giderek çevre edinmeye başlamıştım. Otelde kaldığım akşamları Beypazarı ile ilgili birşeyler karalamaya başladım. Sonunda bu karalamalar bir fizibilite raporuna dönüştü.

Şakayla karışık başladığım çalışma küçük bir kasabada rast gelemeyeceğiniz bir insan sayesinde ciddiyet kazanmıştı. Kırmızı Porshe arabasıyla Beypazarı’nın popüler gençlerinden biri olan Murat isimli dostum yaptığım çalışmadan belediye başkanına söz etmişti. Daha sonra başkanla bu konuyu uzun uzun konuşma fırsatı bulmuştum.

* * *

Önce, yeni yapılan pasaj ve açılan kurslarla, yokolmak üzere olan önemli bir Osmanlı sanatı, “Telkari” hayat buldu. İki tarihi Beypazarı evi restore edildi. Evlerini yıkıp yerine bina yapmak isteyenlere örnek oldu. Bu evlerin sahipleri birer odalarını pansiyon olarak hazırladılar. Sokaklara şirin satış yerleri yapıldı. Evde elişi yapan, yöresel yemek yapan hanımlar ürünlerini buralarda satacaklardı.

Buna benzer bir çok iş yapıldı ve öncelikle Ankara’ya duyuruldu. Beypazarı bir anda başkentin sayfiyesi olmuştu.

* * *

Eskiden kadınların sokağa tek başlarına çıkamadıkları bu ilçemizde şimdi kadınlar o sokağa kurdukları tezgahlarda portakal suyu sıkıp satıyorlar, el işi oyalarını satıyorlar. Tarihi evlerin tümü restore edilmiş herkes birer odasını turizme ayırmış kiraya veriliyor… Sonuçta Beypazarında bin 500 aile turizmden geçiniyor. Ayakkabı boyacısı yok, seyyar satıcı yok, boşta gezen insan yok…

Beypazarı, günümüze kadar alınan başarılı sonuçlar ile başta Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere, Almanya, Hollanda, Danimarka, Birleşik Arap Emirlikleri, Malezya, İsveç gibi ülkelerde bine yakın yerel yönetim tarafından  model olarak kabul ediliyor.

Beypazarı’nda bu projenin uygulanması sırasında büyük çaba sarfeden Başkan Mansur Yavaş şimdilerde başarılarının benzerlerini Başkentte sergiliyor. Yavaş’ın Başkentte neleri değiştirdiğini takip ediyorsanız gelecekte yeni bir mucizeler zincirini göreceksiniz demektir.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nı dünya çocuklarıyla birlikte kutlamamız UNESCO’nun 1979 yılını “Çocuk Yılı” ilan etmesiyle başlamıştı. Dünyanın çeşitli ülkelerinden çocuklar bir haftalığına Ankara’ya gelir, her çocuk bir alilenin yanında misafir edilirdi.

Eviniz okula yakınsa, anne baba bir arada ise, evde telefon kalorifer vb. olanaklar varsa gelen çocuklardan birini misafir edebilirdiniz.

* * *

Bu konuyla ilgili bir toplantı yapılacağını duyunca okula gittim. Bu işi başlatan ve büyük bir özveriyle sürdüren Dr. Tekin Özertem ve Canan Arısoy okuldaydılar. Kızımın okuduğu bu okula Yugoslavya’dan yirmi iki çocuk gelecekti. Benim isteğim kabul edilmişti. Gelen çocuklardan biri bizim konuğumuz olacaktı.

Özertem ve Arısoy; neler yapmamız gerektiğini, misafir edeceğimiz çocuklara nasıl davranmamız gerektiğini anlattılar. Bize yardımcı olabilecek kitapçıklar verdiler. Özellikle de tembih ettiler; normal yaşantınızı sürdürün, hiç bir şeyi abartmayın..

* * *

Buluşma günü geldiğinde okula gittim. Kızım da ben de çok heyecanlıydık. İlk kez bir yabancı çocuğu misafir edecek olan kızım için ilginç bir deneyim olacaktı. Çocuklar geldi, tanışma töreninden sonra Nataşa isimli onbir yaşındaki misafirimizi alarak eve geldik.

Ellerindeki küçük kitapçıkta her iki ülke dilinde güncel cümleler vardı, bunlara bakarak anlaşmaya çalışıyorlardı.

Bir gün sonra hafta başlıyordu. otuz iki ülkeden binden fazla çocuk gelmişti. Organizasyon mükemmel, şenlikler olağanüstüydü. Konuk kabul eden her aile konuğunu her sabah okula teslim edip akşamüstü geri alacaktı. Çok titizdik… En ufak bir aksilikte ülke rezil olurdu! Tüm aileler bunun bilincindeydi.

Beşinci gün akşamüstü okula gittiğimde çocukların hepsinin birarada olmak istediğini öğrendim. Hiçbir aile sorumluluk almak istemiyor, buna yanaşmıyorlardı. İsteklerinin kabul görmeyeceğini anlayan çocuklar bir sınıfta toplanmış, kapıyı içerden kilitlemiş, sıraları yumruklayarak olayı porotesto ediyorlardı.

Sorumluluğu üstleneceğimi söyleyip, belli bir saatte hepsini teker teker evsahibi ailelere teslim edeceğimi belirttim ve çocukları alıp eve getirdim. Onlar evin salonunda halay çekerken ben bir kenardan keyifle onları izliyordum.

* * *

Bir hafta göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti.

Ankara tren garındaydık. Üzeri çiçek resimleriyle süslenmiş 23 Nisan’a yakışan bir tren hazırlanmıştı. Yolda gerekebilir düşüncesiyle; su, gofret vb. birşeyler alıp bulundukları vagona girdiğimde hepsi üstüme atlamıştı. Bana “Baba” diye sarılan konuğumuz Nataşa’nın gözleri dolu doluydu. Aşağıya indim. Eşim, ben ve kızımız trenin hareketini bekliyorduk. Kollarını trenin penceresinden uzatıp kendilerini uğurlamaya gelen evsahiplerinin ellerinden tutan çocuklar trenin hareketini engelliyor ve tren bir türlü kalkamıyordu.

Kısacası; trende binin üzerinde çocuk, aşağıda anne, baba ve çocuklardan oluşan yaklaşık üç bin insan, herkes ağlıyordu!

Manzara dayanılacak gibi değildi.!

Vatani görevim bitmiş, memleketime dönmüştüm. Bir süre sonra Dostum bölgemize turneye geleceklerini, İskenderun’daki organizasyonu benim yapmamı istediğini söylemişti. “Tamam sen merak etme” demiş, kolları sıvamıştım. “Olacaksa en iyisi olmalı” diye düşünerek İskenderun’a bir gün değil bir hafta ayırmalarını önerdim! Kabul etti.

Böylesine bir organizasyonun altından kalkabilmek için dönemin Belediye Başkanı Abdulkadir Kocabaş’tan az da olsa destek sözü almıştım. Haftanın adını “İskenderun Belediyesi Tiyatro Şenlikleri” olarak duyurduk.

O dönemde İskenderun’da tiyatro salonu yoktu. Bir sinema salonu vardı, onun da sahnesi yoktu. Çaresizlik ve moral bozukluğu içinde sinemanın sahibiyle olayı nasıl çözeceğimizi düşünüyorduk. Son kararımız perdenin önündeki birkaç sırayı söküp portatif bir sahne yapmak oldu. Öyle de yaptık. Sıraların bir kısmını söktük, sahildeki bir çay bahçesinden altmışdört adet sandalye alıp boşalttığımız bölüme yerleştirdik. Bunların üzerine iki tabaka sunta çakıp sözde sahne yaptık!.. İki kenara koyduğumuz ikişer adet doktor paravanı da da sözde kulis oldu…

* * *

Fuat Çiyiltepe’nin kadrosunda müthiş oyuncular vardı. Anımsayabildiklerim; Sinan Bengier, Settar Tanrıöver, Bahadır Tokmak, Kemal Kuruçay..Tam bir kadro tiyatrosu. Sonradan her biri önemli birer isim olan bu oyuncuların ortaklaşa yazdıkları “Haydin Çağ Atlıyoruz” ve Orhan Kemal’in “Müfettişler Müfettişi” isimli oyunu dönüşümlü olarak oynanacaktı bir hafta boyunca! Bir de çocuklar için “Pinokyo” vardı repertuarda.. Haftanın son gününü protokol mensuplarına ayırmıştık. “Müfettişler Müfettişi”ningala gecesi İskenderun’da yapılacaktı. Bu gala bu kentteki ilk gala olacaktı…

Hafta başladı, tiyatroya hasret İskenderun’lular oyunlara büyük ilgi gösterdiler, gişede kuyruklar oluştu, her seans salon doldu.. Bu arada çocuk oyunu Pinokyo için belediyeden bir otobüs aldık, bir de tiyatronun turne için anlaştığı otobüsle çevre okullardan, özellikle hayatında hiç tiyatroya gitmemiş çocukları toplayıp ücretsiz oyun izlettik. Günde üç seans oynuyorlardı. Tiyatrocu arkadaşlarımın gösterdiği özveri beni şaşırtmıştı..

* * *

Son geceye geldik.. Salonda yaklaşık üçyüz kişi vardı. Ön sırada belediye başkanı, kaymakam, emniyet müdürü gibi kentin ileri gelenleri. Oyun bitene kadar salonun en arkasından izledim. Final yapıldı, oyun müthiş beğenilmişti, salon alkıştan yıkılıyordu!..

Mutluluktan uçuyordum. “İsteyince oluyormuş İskenderun’da bile” diye söyleniyordum kendi kendime..

Bu arada oyuncuların tümünün sahneden çekildiğini, Fuat’ın yalnız kaldığını gördüm. Alkışların kesilmesinden sonra Fuat, “Bugün burada birarada olmamızı sağlayan benim yakın dostum bir hemşehriniz Akay Eren’i alkışlarınızla sahneye davet ediyorum” dedi. Utana sıkıla sahneye çıktım, Fuat’ın elinde bir plaket vardı, plaketi aldım. Teşekkür ettim. O plaketin sadece o gün için verilmediğini biliyordum.

Duygularımı şöyle ifade ettim:

“Şu anda üzerinde bulunduğum sahne nedeniyle utanç duyuyorum. Çay bahçesinden kiraladığımız masaları biraraya getirip üstüne sunta çaktık ve sahne yaptık. Yakıştı mı bu kente?.. Sizler, bu kentin yöneticileri yarın sabah şapkanızı önünüze koyup beş dakika düşünün bu söylediklerimi ve beni bu utançtan kurtarın…”

Bir gün sonra sabah otelde kalan Fuat’ı aramış Belediye Başkanı Abdulkadir Kocabaş…  “Akay Beyle birlikte belediyeye gelir misiniz?” diye rica etmiş. Gittik, yanımıza bir mühendis verdi. Makam arabasını da tahsis etti ve “lütfen” dedi, “boş duran eski ekmek fabrikasını nasıl tiyatro salonuna dönüştürürüz? Orayı inceleyip mühendis arkadaşımıza bilgi verir misiniz?”

On dakika sonra ekmek fabrikasındaydık..

Ekmek fabrikası neresi mi?

Şimdiki Belediye Kültür Merkezi…

Akay EREN

ESNAF DERGİSİ çalışmaları, Genel Yayın Yönetmeni Akay Eren, Reklam ve Halkla İlişkiler Yönetmeni Bülent Güzel, Haber editörlüğü ve İnternet alanında Sevgi Korkmaz, Mürsel Seher tarafından yürütülüyor.

Aylık süreli yayın olarak okurlarıyla buluşacak olan ESNAF DERGİSİ aynı zamanda internet ortamında da www.esnafdergisi.com web adresiyle de sanal ağda yerini aldı.

Küçük ve orta ölçekli esnafımızın kendisini bulabileceği ESNAF DERGİSİ,  meslek odalarının çalışmaları ve projeleri, beklentilerine cevap bulabilecekleri bir yayın organı olmayı amaçlıyor.

ESNAF DERGİSİ İmtiyaz Sahibi ve Yazı İşleri Müdürü Serpil Korkmaz, “Esnafın sesini gür bir şekilde duyurabilmek gayesi ile çıktığımız bu yolda, yerel markaların büyümesi ve gelişmesi adına yapacağımız her çalışmanın Torosların ötesinde yankı bulmasına gayret edeceğiz. Esnafımızın, İş Dünyasının, halkımızın, bürokratlarımızın, sivil toplum kuruluşlarımızın temsilcilerinin buluşacağı, istişare edeceği ESNAF DERGİSİ, toplumumuzun çekim merkezi olacaktır” dedi.

İskenderun’da 1970’lı yılların başında kentin ünlü Orkestrası GGS kurucusu-solist ve gitaristi Kaya Sungur’un annesi bu gün Bodrum’da düzenlenen törenin ardından son yolculuğuna uğurlandı.

Ünü İskenderun’dan yurtdışına taşan kısa adı GGS Orkestrası olan Gel Gör Sev Orkestrası o dönemlerde Arsuz ve İskenderun’da sahne almış yüzlerce sanatsevere hitap etmişti.

GGS Orkestrası, o dönemde repertuarında 70’in üzerinde İngilizce ve Türkçe şarkılar seslendirmiş, yurt içinden ve yurt dışından birçok teklifler almıştı.

Orkestranın kurucularından olan Akay Eren, Kaya Sungur ile sahne aldığı o dönemin Halk Sinemasında 400 kişiye hitabettiklerini, üçü Türkçe gerisi İtalyanca, İngilizce ve Fransızca’dan oluştuğunu ve orkestranın hitabettiğinı anlattı. Eren, anılarında Orkestranın izleyici  sayının Halk Sineması’nın dışına taştığını, taşan sayının ise salondan fazla olduğu www.ekogundem.org ile paylaştı. İskenderun’dan çıkarak geniş kitlelere hitabeden orkestra bil dönem popüler idi.

Ekogündem.orgGGS Orkestrasının solist ve gitaristi Kaya Sungur’a Annesine Allah’tan rahmet, Sungur ailesine ve sevenlerinde de sabır ve başsağlığı diliyoruz.